Arnic rond de wereld

Netjes werden we weer om 8 uur wakker. Voordat we weer snel naar Yosemite konden vertrekken, moesten we eerst wat boodschappen doen. We vroegen even waar de supermarkt was en we deden om negen uur boodschappen en ook tankten we nog even. Hier in het dorpje is het toch een stuk goedkoper dan in het park. We brachten onze boodschappen naar het motel en reden weer via de vertrouwde weg naar het park. Eenmaal in het park namen we in 1 keer de juiste afslag richting het glacier point. De weg ging langzaamaan wel omhoog en bij de tunnel stopten we even voor een uitzicht over de vallei. We hadden veel tegenlicht, maar toch konden we ver kijken de vallei in. We wisselden van plek en Nicole reed ons langzaamaan helemaal de berg op. Er waren weer veel bochten en soms mochten we maar 20 mijl/uur rijden. Vlakbij glacier point stopten we eerst bij washburn point, we waren inmiddels 2,5 uur onderweg. we konden bij dit uitzichtspunt erg ver kijken. we zagen weer de besneeuwde bergtoppen, half dome en de waterval vernal falls waar we gisteren gelopen hadden. Nicole reed ons verder weer naar glacier point. Er was hier een grote parkeerplaats en deze was weer nagenoeg vol. We parkeerden de auto en we liepen naar glacier point. bij dit uitzichtspunt konden we meer in de rondte kijken. we zagen weer half dome, vernall falls, maar ook yosemite falls en het visitorcenter en de rest van het dorpje. Het was adembenemend hoe ver je kon kijken en hoe mooi het was. Je kon half dome erg goed zien en met de verrekijker zag je weer de wandelaars op de berg. Eigenlijk is de vallei van een afstand veel mooier, dan als je er middenin zit. Verder was er weinig anders te zien, we gingen nog even naar de wc en reden weer de berg af langs de vele haarspeldbochten.

Bij taftpoint konden we nog net 1 parkeerplek vinden, dus we konden nog gaan wandelen. We liepen naar taftpoint over een makkelijk pad door het bos. Langzaam ging het pad naar beneden. we moesten 3 keer een waterstroompje oversteken en we moesten goed opletten waar we liepen. We kozen allebei onze eigen routes en het ging goed. Aangekomen bij de open vlakte konden we genieten van de fissures. Dit zijn grote scheuren in de berg. Sommigen waren erg diep en smal. Bij het uitkijkpunt konden we weer ver kijken en nu hadden we goed zicht op el capitain en het begin van de vallei. Wederom genoten we erg. Over hetzelfde pad liepen we weer terug naar de auto. Het was wel lekker dat we in de schaduw door het dennenbos konden lopen. Het was ook lekker rustig. We stapten de auto weer in en reden voor de allerlaatste keer de weg naar mariposa. We hadden vandaag niet veel gedaan, maar we hadden er wel lang in de auto gezeten. Na twee uur rijden kwamen we weer aan in Mariposa. Uitgeteld maakten we twee magnetronmaaltijden klaar, vlees, jus aardappelen en kip teriyaki.

We zochten weer wat foto’s uit en we kwamen erachter dat we er hier aan de westkust van amerika al meer dan 5000 km op hebben zitten. moe van deze conclusie gingen we vroeg slapen.

Om 8 uur ’s ochtends werden we uit onszelf alweer wakker. We skypten nog even met Nicole’s ouders en aten ondertussen ons ontbijt. Om half tien vertrokken we naar Yosemite. we reden over exact dezelfde weg als gisteren en gelukkig leek het nu een stuk korter dan gisteren. We hadden gisteren het idee dat we alleen maar aan het dalen geweest waren en nu hadden we datzelfde idee. Dat kan natuurlijk niet, we gingen toch ook sommige delen omhoog. Bij de omleiding stonden wij vooraan en we reden netjes door groen als eerste de weg op. Halverwege kwam er een tegenligger en wij schrokken heel erg. Deze auto kon net uitwijken en had dus duidelijk door rood gereden. Geschrokken reden we rustig verder naar het park.

In het park aangekomen viel het ons al gelijk op dat het erg druk was met auto’s. Bij een uitkijkpunt vonden we maar net een stopplek en we wierpen een eerste blik op de yosemite falls. De waterval was erg hoog en groot. Het was prachtig weer en het zag er prachtig uit. We reden verder naar de dagparkeerplaats. De parkeerplaats was al vol, maar we vonden toch een plekje vlakbij de ingang. Bij de informatiestand vroegen we met welke shuttlebus we bij yosemite lodge moesten komen en daar zeiden ze dat we de express-shuttle moesten nemen naar het visitorcenter en dat we daar moesten overstappen op de vallei-shuttle. Volgens de kaart zou de valleishuttle ook bij de parkeerplaats stoppen. we wachtten even op de express-shuttle, maar keken ook rond voor de valleishuttle. nicole zag een bordje en we vonden toch de valleishuttle. We konden gelijk instappen en we reden door langs allerlei campings, de winkel en het visitorcenter naar yosemite lodge. De fietsenverhuur was al gauw gevonden. Gelukkig is het dragen van een helm voor volwassenen niet verplicht en konden we dus lekker met onze eigen zonnehoeden op fietsen. De sturen van de fietsen leken wel van een harley davidson en dat was erg wennen. Het stuurde wel raar en we voelden het aan onze polsen. We hadden ook terugtrapremmen en dat vond vooral nicole wel fijn. Voordat we vertrokken ging arnold nog even naar de wc, maar het duurde even voordat hij de wc had gevonden. Het volgen van bordjes schijnt in dit land toch best wel moeilijk te zijn.

Om half twaalf vertrokken we dan echt op de fiets door de vallei. We konden even het fietspad niet vinden, maar toen we andere mensen zagen fietsen, was dat snel opgelost. Het was wel lekker om te fietsen, het was mooi weer en er liepen niet al teveel mensen op het fietsad, dat ook voor wandelaars was. Onderweg zagen we nog een hert met een redelijk groot gewei. We peddelden lekker verder en de eerste stop was bij de wandeling naar vernall falls. We aten een boterhammetje en wandelden over de mist trail richting de waterval. We zouden lopen tot en met de brug over de rivier, dat zou ongeveer 2 uur duren. Het pad ging flink omhoog en Nicole was er niet blij mee. Als we nog dachten om verder te lopen naar de top van de waterval, waren we snel genezen. De brug was al ver genoeg. Het was erg druk op het pad. De mensen die omhoog liepen gingen erg langzaam en degenen die naar beneden gingen erg snel. Onderweg zagen we veel eekhoorntjes, die wederom nergens bang voor waren. We liepen gelukkig wel grotendeels in de schaduw van de bomen. Hierdoor zagen we weinig van de rivier, maar het was wel koel. Aangekomen bij de brug zagen we een mooie stroomversnelling, of eigenlijk vonden wij het al een waterval. In de verte zagen we de echte vernall waterval. Nicole ging even naar de wc en arnold maar de nodige fotos van de waterval. het was een schitterend gezicht om het water zo woest te zien bewegen. We liepen weer terug naar de fietsen en dat ging een stuk sneller gelukkig. Over de weg waar alleen shuttles en fietsers mogen komen, reden we rustig verder naar mirror lake.

We namen de afslag naar mirrorlake bij de shuttlehalte en daarna was het nog best een stuk fietsen en lopen naar mirrorlake. De fietsen mochten niet helemaal mee tot het einde van het pad, omdat het laatste stuk van het pad te steil was om te fietsen. Wij vonden dat wel meevallen, maar we hielden ons toch maar aan de afspraak. Aangekomen bij het water, was het weer erg druk. Er zaten veel luidruchtige gezinnen op het kleine zandstrand. We liepen verder naar het echte mirrorlake, maar helaas zat er maar weinig water in. Er waren hier alleen een paar stelletjes die rustig van het uitzicht genoten. We zagen wel weerspiegeling, maar de bergen waren te hoog om een goede foto te maken. We begonnen al wat moe te worden en rustten even uit op een steen. Hierna liepen weer terug naar de fietsen.

we fietsten een flink stuk verder naar het wandelpad naar het visitor center. We reden nu door het bos over een heerlijk rustig pad. Nu had je eindelijk het gevoel dat je een beetje alleen was in de natuur. Bij het visitor center was het weer erg druk natuurlijk. We waren door het dorpje gefietst en overal stonden steeds auto’s. We waren blij dat we waren gaan fietsen en dat we niet in de auto hoefden te rijden in deze drukte. Bij het visitor center bekeken we even de tentoonstelling over het park. Ze hadden wel een grappig stukje met ansichkaarten uit het park over de jaren heen. Zo zie je dat hier al heel lang toeristen komen en dat het toerisme steeds verandert. We vroegen nog even of de weg naar glacier point erg smal is en de ranger legde uit dat als je met een gewone auto bent dat het geen probleem is. Daar rijden we morgen dus naartoe.

We fietsten een klein stukje naar het pad naar de lower yosemite falls en we liepen het pad op. We zagen een hele groep mensen stil staan. Dan was er natuurlijk iets te zien. Langs zo ongeveer het drukste pad van het hele park zagen we een beer. Het was een relatief kleine beer, maar hij was toch wel groot ongeveer 1m. Het was duidelijk een bruine beer, maar een groot deel van zijn vacht was blond. Zijn vacht zat ook erg doorelkaar, het was een warboel. Hij was bezig een boomstronk aan het slopen op zoek naar eten. Vrij snel liep de beer alweer verder en konden we hem niet meer zien. Nu konden wij ook verder. Het was erg leuk dat we een beer gezien hebben. Bij de waterval was het weer erg druk en er waren veel mensen die op de rotsen klommen om maar dichterbij te kunnen komen. Wij waagden ons daar niet aan en we genoten zittend op een rots van het gebulder van het water. Door het stromende water, de kleine druppeltjes en de wind was het er best wel koud. we hadden de waterval al van veraf gezien, maar van dichtbij was het nog indrukwekkender. We konden de gevaarlijke toeren die sommige mensen uithalen niet meer aanzien en we liepen terug naar de fietsen. Helaas kwamen we de beer niet meer tegen. Het was tijd om onze fietsen in te leveren. we vertelden dat we een beer hadden gezien en de jongen achter de balie legde uit dat deze beer een kleintje is en dat hij de afgelopen maand al erg vaak gezien was. We hadden wel een ijsje verdiend en bij de lodge kochten we twee lekkere ijsjes. Met de bus gingen we terug naar de auto. We zagen een hele file staan om het park uit te gaan en we besloten het hele rondje in de bus te blijven. Deels om uit te rusten en we hoopten ook dat de file na de busrit iets minder zou zijn. Onderweg zagen we nog een hert en we kwamen ook nog langs de plek waar je kano’s kon huren. Een halfuurtje later waren we bij de auto. De file was inderdaad weg en ook de verkeersregelende rangers waren er niet meer. we reden rustig het park uit en namen weer de lange weg terug naar mariposa. je zag aan de schaduwen dat het al wat later was, de kleur van het licht werd ook al anders. Onderweg was er weinig bijzonder, we reden weer vele bochten omhoog en omlaag.

Aangekomen in mariposa hadden we toch wel erg zin in de burger king en dus aten we daar. De dubbele whopper en kipburger smaakten goed, maar het personeel en een paar klanten maakten echt een hoop herrie. Bij het motel zagen we dat het motel vol zat voor vandaag. Het was dus goed geweest dat we hadden gereserveerd. In het motel gingen we lekker onder de douchen en we kwamen bij van een actieve en erg mooie dag in yosemite nationaal park. We vielen weer vroeg in slaap.

We werden vandaag wat later wakker dan gisteren. We haalden wat donuts op dat hier als ontbijt gold en begonnen aan de rit naar Yosemite. We zouden via de avontuurlijke oostelijke ingang naar binnen gaan. Arnold had wat gelezen over mono lake en wilde dat meer wel even zien. Het lag vlak voor of na de afslag naar het nationale park toe. Tijdens een inhaalactie zag Arnold wel vanuit zijn ooghoek een bordje naar het meer toe, maar kon de afslag die 2 seconden later kwam niet meer halen. We reden dus toch maar meteen door naar yosemite. We zouden vandaag toch nog wel genoeg moois zien en ook genoeg moeten rijden.

We kwamen nu het park binnen over Tioga road via de Tioga pass. Deze weg is elk jaar van oktober tot juni of soms zelfs juli niet toegankelijk door de enorme sneeuwval in dit gebied. Het helpt ook niet mee dat de pas op 9945 foot oftewel 3031 meter hoogte ligt. Zoals je kunt begrijpen moet je ook de nodige bochten nemen om deze hoogte te bereiken. Voor ons was er geen probleem. Alle sneeuw was al weg en we konden prima rijden. Het uitzicht was natuurlijk al weer erg mooi. Bij Tuolumme Meadows stopten we even voor een wandeling naar ‘dog lake’. In dit gebied zijn veel wandelingen te doen, maar eigenlijk allemaal erg lange wandelingen van minstens 10 km. We wisten dat we vandaag ook nog minstens 3 uur moesten autorijden en kozen dus voor deze korte wandeling.

Het weggetje ging natuurlijk weer flink ophoog. Nicole had weer wat moeite met stijgen. Helaas heeft deze vakantie haar nog steeds niet een ’stijgconditie’ gegeven. We waren in 40 minuten boven bij het meer. We liepen door een dennenbos met erg veel rotsblokken en af en toe nog een hoopje sneeuw. De terugweg zou in 30 minuten gaan. Het meer was wel aardig, maar de besneeuwde bergen in de verte waren veel mooier. Ook waren er hier de nodige muggen. We hadden gehoopt ze na manu nooit meer te hoeven meemaken, maar helaas. Nicole werd natuurlijk weer geprikt en dus liepen we maar weer snel terug. Vooral Arnold had de snelheid er flink inzitten tijdens het met flinke stappen naar beneden lopen.

Terug in de auto reden we naar een van de mooiste uitzichtspunten van het park: Olmsted point. We hadden een enorm ver uitzicht en zagen onder andere half dome. Een enorme grijze rotsberg waarvan de helft is verdwenen. Een bizar, maar mooi gezicht. Met de verrekijker zagen we de wandelaars die half dome beklimmen met behulp van kettingen. Een lange streep kleine stipjes bewoog zich langzaam omhoog naar de top. Het uitzicht dichtbij was niet zo heel mooi en we liepen een stuk naar beneden naar een meer open uitzicht. We konden erg ver kijken en we speurden het bos af op zoek naar een beer, want die komen voor in Yosemite park. Op de terugweg omhoog zagen we een echte bosmarmot. We konden hem maar kort zien, maar wel lang genoeg om een foto te maken.

We reden hierna een heel stuk door het park. We stopten nog een paar keer op kleine parkeerplaatsen voor fotos, om iemand te laten inhalen of om te wisselen van chauffeur. Onderweg zagen we nog mooie bomen met rode stammen en erg felgroen mos. We hadden bedacht ons bezoek af te sluiten met het uitzicht vanaf ‘valley view’. Arnold moest navigeren en had pas te laat door dat we daar eigenlijk helemaal niet makkelijk konden komen. De weg was een eenrichtingsweg. We konden nu niet meer terug en moesten een flink extra rondje maken door de yosemite vallei. Natuurlijk niet zo erg voor de ogen, want de uitzichten waren geweldig. Al snel keken we honderden meters omhoog naar ‘el capitain’. Het rondje was gelukkig niet zo groot en al redelijk snel reden we toch nog langs ‘valley view’. De bordjes waren nu alleen niet zo duidelijk en dus reden we er ook nog eens per ongeluk langs. Een ‘nutteloze’ omweg dus, maar we hadden nu wel al een glimp opgevangen van het moois dat we morgen gaan zien in de vallei.

De weg naar ons slaapdorpje mariposa ging daarna een stuk langzamer dan verwacht. Ook buiten het park gingen de bochten flink door en was het bijna onmogelijk om harder dan 45 mijl per uur te rijden. natuurlijk waren er wel automobilisten die dat nog erg langzaam vonden en we werden verschillende keren ingehaald. We kwamen ook nog een omleiding tegen. Deze omleiding
bestond uit twee brug over de rivier en een eenrichtingsweg. Het bleek dat de weg een keer was getroffen door een lawine en we zagen het puin nog liggen. Later hebben we op internet opgezocht wat er was gebeurd en in mei 2006 had de lawine plaatsgevonden. Ze verwachten dat de weg weer gemaakt is in oktober 2011. We reden nog meer bochten en bochten en wisselden ook nog een keer van plaats. We kwamen aan in Mariposa en we vonden de lodge al snel. We rustten even uit, maar al snel moesten we aan de slag. Bijna al onze kleren waren vies en we moesten weer eens wassen. In het motel hadden ze geen laundry, dus we gingen naar de plaatselijke wasserette. We wachten op onze was, Arnold typte aan het verhaal en Nicole las een boek. We werden wel af en toe gestoord door een paar kinderen, die wel erg druk waren. Wij hadden maar erg weinig was vergeleken met de ladingen die door andere mensen werden gewassen. Na anderhalf uur was de was ook weer klaar en we reden weer naar het motel. Ons geld was ook bijna op en dus zochten we een ATM. Nu gingen we lopend en aan het einde van de hoofdstraat was inderdaad een ATM. Het was ook tijd om te eten, dus we gingen gelijk langs bij de pizzeria.

We aten een lekkere pizza met champignons, bacon en paprika. Ondertussen genoten we van America’s funniest home video’s en van de plaatselijke verjaardagspartijtjes. Via deplaatselijke souvenirwinkel liepen we terug naar het hotel. Helaas hadden ze geen leuke souvenirs, alleen maar stenen, mineralen en sieraden. In het hotel relaxden we, we werkten aan het verhaal en keken wat tv. Arnold liep nog even terug naar de bioscoop om te kijken of het wat was om naartoe te gaan. Het zag er allemaal vaag uit en er draaiden alleen onbekende films. We moesten dus nog even wachten voordat we naar de film zouden gaan. Het was een rustig avondje en we vielen vroeg in slaap.

Natuurlijk werd Arnold weer eens vroeg wakker en durfde Nicole nog niet te wekken. Hij zette wat koffie voor zichtzelf en tikte nog wat aan het verhaal. Nicole werd hier wel langzaam een beetje wakker van en uiteindelijk kon ze er niet aan ontsnappen: ook zij werd wakker. We deden nog wat rustig aan en Nicole verdiepte zich in de documentatie om eens te bedenken wat we vandaag eigenlijk precies zouden gaan doen. Allereerst wisselden we van hotel, de econolodge was ongeveer 40 seconden rijden van de quality inn en de aardige jongen checkte ons al gauw in.

Nadat we onze spullen in de kamer hadden gelegd, reden we naar het begin van de shuttle bus bij het ski gebied. Het vinden van de bushalte bleek alleen niet zo makkelijk. We vonden enorm veel parkeerplaatsen, maar niet de plek waar we op de bus konden stappen. We hadden nu wel door dat we te ver doorgereden waren, maar we konden nergens omkeren op de smalle bochtige weg en dus reden we door naar de toegangspoort. We reden nu al wel langs sneeuw dat nog in het bos naast de weg lag. Whow, dat hadden we eigenlijk niet verwacht, ook al hadden we gisteren nog gehoord dat het skiseizoen nu pas was afgelopen. Bij de toegangspoort kregen we van een aardige vrouwelijke ranger te horen dat we bij het grote mammoet beeld moesten zijn. We konden hier wel omkeren en reden weer een paar mjl terug.

Bij de makkelijk te vinden mammoet stond inderdaad een klein bordje met ’shuttle bus’ erop. Wat zijn ze toch vreselijk slecht in bewegwijzering in amerika. We parkeerden de auto en kochten een kaartje voor de bus. Tijdens het kopen van de kaartjes reed de bus weg. Nu we genoeg tijd over hadden vroegen we nog eens extra of onze ‘America the beautiful kaartje’ geldig was, maar blijkbaar niet. Nu moesten we ruim 20 min wachten. Het was best wel koud hierboven en we trokken onze truien aan. We zagen mensen snowboarden op de besneeuwde berghelling die er erg mooi uit zag. Uiteindelijk gingen er best veel mensen de bus in. Ook waren er nog 3 honden met muilkorf. Kortom een volle bak. We reden naar het rangerstation. De weg was erg smal en bochtig. Je moest vaak vlak langs enge randen rijden en we waren best blij dat we het niet zelf hoefden te rijden. Vooral niet toen er een tegenligger een stuk achteruit moest rijden voor de bus en vlak langs een afgrond moest staan zodat de bus er langs kon. Het rangerstation leek meer op rangerhokje. Er was bijna geen ruimte,
niet veel info en het was te vol, dus wij begonnen maar met lopen. We liepen naar de devils postpiles. Dit zijn hexagonale steenpilaren; Pilaren met 6 hoeken aan elkaar vast zodat je een soort honingraad structuur krijgt, alleen dan wel 15 meter hoog en erg veel naast elkaar. We zagen een bordje dat we ze ook vanaf boven konden bekijken door de berg te beklimmen. Dat leek ons eerst niet zo’n goed plan, want daar wordt je moe van en wat zou het toevoegen? Je zag nu toch juist die vreemde pilaren. Nadat we wat verderop een bord zagen met een foto van de mooie structuur bovenop de berg gingen we toch maar omhoog. Hier boven zag je echt de honingraadfiguur die je vanaf beneden niet kon zien. Het was dus toch wel de moeite van de beklimming waard. Er was ook een groep met een rangerwandeling mee en vooral de kinderen kregen veel uitleg. Boven op de berg luisterden we nog even mee naar wat de ranger vertelde.

We liepen nu weer verder richting rainbow falls. Het was een flinke wandeling van 2,5 mijl tussen de dennebomen door. Weer eens iets anders na al die rode rotsen van de afgelopen tijd. Af en toe zagen we een stukje duidelijk verbrand bos. In de buurt van de waterval waren alle bomen verbrand en wel over een enorm gebied. Later lazen we op een bord dat dit in 1992 gebeurd is en dat vooral in dit gebied het vuur erg heet is geweest. De waterval waar we speciaal naar toegelopen waren was erg mooi. Hij was lekker breed en de rand was over de hele rand mooi egaal zodat het water bijna zonder verstoringen naar beneden stortte. Het was echt alsof de rivier gewoon een stukje recht naar beneden stroomde en dan weer verder ging. Het was bewolkt en soms was er bijna geen zon en dan zagen we geen regenboog, maar af en toe kwam de zon door en zagen we wel degelijk een mooie regenboog. De naam van de waterval was dus niet voor niets rainbow falls.

We hadden geen zin om door te lopen, naar nog een tweede waterval dus liepen we terug naar de bus via een andere route. Ook nu moesten we nog een aardig tijdje wandelen. De bushalte was vreemd genoeg niet aangegeven, maar gelukkig stopte de bus hier wel. Helaas ging de bus eerst de verkeerde kant op. We moesten nog een pauze van 15 min meemaken bij het eindpunt. Daarna vertrok de bus weer en kwam nogmaals langs dezelfde halte als we net waren ingestapt. Er stonden nu al weer erg veel mensen te wachten en de bus werd weer flink vol. Ook waren er toevallig weer 3 honden.

Terug bij de auto begon het te miezeren. Dat was erg jammer, want er was nog wel het een en ander te zien in de omgeving. Het stopte weer met miezeren en dus reden we nog naar de earthquake fault. Dit is een enorme scheur in de grond die niet zo heel lang geleden door een aardbeving is ontstaan. De scheur is wel 6 meter diep. De twee randen zijn niet verschoven, alleen uit elkaar gegaan. Je kon hierdoor goed zien dat ze nog in elkaar zouden passen. Het begon nu echt te regenen. We wilden eigenlijk nog naar de meren rondom het stadje rijden en ook nog de scenic loop rijden, maar door het slechte weer zou het toch niet zo leuk zijn. We reden dus maar terug naar het hotel. We zouden daar in elk geval uitrusten en dan misschien nog een ritje maken als het weer beter zou worden. Helaas werd het niets meer met het weer.

We hadden honger en vonden dat we wel weer eens uit eten konden gaan. Onderweg zouden we nog even proberen de lege flessen bij de supermarkt in te leveren. Op de flessen lezen we namelijk dat er statiegeld op zit. Bij de supermarkt kon dat helaas niet. We zouden naar een recycle punt moeten gaan.
daar kon het nu ook niet, bij recycle punt. Het was nu al bijna 19:00 uur en dus was het punt al dicht. Dan proberen we het morgen wel nog een keer.

We gingen nu eten en hadden in het hotel de naam van een restaurant gevonden: Petra’s. Dat leek ons wel een leuke naam. We reden er eerst aan voorbij, omdat Arnold de ingang niet zag. Gelukkig konden we al snel weer omkeren, maar het restaurant bleek gesloten te zijn. We gingen dus maar bij de buren eten. De naam ‘burgers’, was iets minder leuk, maar de tent was wel open. We aten roast beef met gepofte aardappel en steak met patat en sla. Het eten was wel ok, maar niet erg bijzonder. De patat was niet zo lekker. We gingen weer terug naar het hotel. Het was nog steeds slecht weer, het regende de hele tijd. We bedachten nog even ons schema voor morgen in Yosemite en gingen een tijdje later weer slapen.

Deze keer werden we wel vroeg wakker, en we skypten met Juul. Hij vertelde een nieuwe webcam te hebben en gelukkig werkte hij ook meteen. Hierdoor konden we eindelijk bewegende beelden van Emma zien. Ze was een boterham aan het eten en toen ze klaar was werd ze op de grond gezet. Even keek ze alleen rond, maar begon toen te kruipen en de kat weg te jagen. Erg grappig. Na dit gesprek was Jacomien toevallig ook online en dus belden we ook met haar. Tijdens het gesprek werd Hessel wakker en ook voor de camera gezet. Hij vond de microfoon van de headset er wel lekker uitzien en probeerde hem op te eten. Wij kregen natuurlijk vreselijke geluiden te horen. Erg grappig.

Door al dit gebel kwamen we uiteindelijk toch wat laat in actie, maar we vertrokken toch snel naar Scotty’s castle in Death Valley. Vanaf Beatty namen we een andere route het park in en deze route was nog mooier dan die van gisteren. Na een uurtje waren we bij Scotty’s castle. Het gebouw was best mooi, maar het was nou niet zo mooi dat we er een hele rondleiding wilden. We reden door naar de ubuhebe krater. Onderweg zagen weer vele verlaten landschappen en mooie uitzichten. We parkeerden de auto en zagen al gelijk een grote krater met veel steen gruis. We hadden gelezen dat er nog een andere krater was en daar liepen we naartoe. De wandeling ging langs de krater en op en neer. Al gauw zagen we de andere krater, deze was iets kleiner, maar wel dramatischer. Een ander stel was de grote krater ingelopen en we zagen ze steeds als kleine stipjes in de krater. Onze wandeling was redelijk zwaar omdat we grotendeels door het gruis liepen. Het was wel behoorlijk warm, maar we vonden het niet echt heel heet. Het pad was soms erg smal langs de kraterrand, maar de afgrond was niet zo steil dat je gelijk dood zou gaan als je zou vallen. De grote krater zag er van verschillende kanten steeds anders uit en we bleven foto’s maken. Onderweg zagen we veel hagedissen, die we van de ene schaduwplek naar de andere schaduwplek joegen. Veel hagedissen krulden hun staart omhoog, net als een schorpioen. na een ruim uur lopen waren we weer bij de auto. Tijdens de hele wandeling waren er maar 3 andere auto’s bij de krater geweest, zo rustig en stil was het.

We reden vanaf de krater door de vallei weer richting furnace creek. We doorkruisden death valley voor de laatste maal en we namen de route omhoog richting lone pine. Deze weg ging wel erg veel omhoog en er werd zelfs geadviseerd om de airco uit te zetten, om oververhitting van de motor te voorkomen. We merkten er eigenlijk niets van, weer een teken dat het erg koel was in death valley. Het was maar 36 graden. We stegen naar zo’n 6000 ft en we wierpen een laatste blik op death valley. De weg was ook nog eens erg bobbelig, dus zowel arnold als nicole konden niet echt lezen tijdens de rit (als ze niet aan het rijden waren), want je werd misselijk. Er zaten ook een paar ‘dips’ in de weg, als je daar overheen reed leek het wel of je in de achtbaan zat. Soms was het zo hobbelig dat het leek alsof je loskwam van het wegdek. Onze auto protesteerde af en toe bij de stukken bergop, we moesten hem echt overtuigen dat hij in een hogere versnelling moest schakelen. We reden over de bergketen heen en kwamen weer in een vallei terecht. Al gauw zagen we alweer nieuwe bergen, nu zelfs bedekt met sneeuw. Dat vonden we wel raar, zo dichtbij death valley. Bij lone pine kwamen we weer op een grotere snelweg en we konden weer iets sneller rijden. De hele dag vonden we de uitzichten erg mooi en afwisselend. Het leek wel nieuw zeeland, want bij wijze van spreke leverde elke bocht een nieuw plaatje op.

In Bishop gingen we op zoek naar een supermarkt. We zagen een k-mart en gingen daar kijken. Ze hadden alleen geen brood of fruit en verder weinig ander eten en dus vroegen we naar een andere supermarkt. Het meisje achter de kassa stuurde ons naar de rite-aid. Dat was iets verderop en we reden er natuurlijk nog een keer voorbij voordat we er waren. bij de rite aid hadden ze niet veel meer eten dan bij de k-mart en we kochten dus een paar magnetronmaaltijden voor het geval dat we niets anders meer vonden. Hier vroegen we waar we brood en fruit konden kopen en ze stuurden ons terug rihting de vons. Deze supermarkt voorzien van alles lag naast de k-mart. Lekker handig, dus we hebben lekker voor niets rondgereden in bishop. Na de nodige boodschappen gedaan te hebben bij de vons, hadden we genoeg van dit stadje Bishop en we reden verder naar mammoth lakes.

Het was nog wel even volhouden, want het was nog wel een klein uurtje rijden. We stopten nog even bij een groot meer en pas rond half zes kwamen we aan in mammoth lakes. We vroegen eerst bij de motel 6 naar een kamer, maar dat was redelijk duur en we hadden geen koelkast. Bij de quality inn waren ze een stuk goedkoper, maar alleen voor 1 dag. Vandaag was namelijk de laatste dag van het skiseizoen en ze hadden nog een aanbieding. Morgen was het voorbij en gooiden ze de prijzen weer omhoog. Het zou heel rustig zijn, want in juni komen er meestal weinig mensen naar mammoth lakes. Waarom de prijzen dan weer zo omhoog moesten begrepen we niet. We namen de kamer toch en gaan dan morgen weer verhuizen naar een ander hotel. We hadden vandaag wel weer genoeg gereden, zo’n 300 mijl (482 km). We waren ook wel genoeg op en neer gegaan vandaag van 3000 ft naar -100 ft naar 6000 ft naar 1000 ft naar 8000 ft.

We warmden de pizza van gisteren op in de magnetron en hij smaakte niet echt geweldig, zoals we al hadden verwacht. Het leek alsof de bodem was gesmolten ofzo. Nicole stuurde nog wat emails en arnold keek naar house en een film over een superheldenschool. we skypten nog even met nicole’s ouders en gingen redelijk laat slapen.